Hay buhay....

Nakakatamad na ring magpost.. lalu na kung alam kong hindi din ako makarelate nang tuluyan sa gusto kong ipost. Woohooooo.. ANubayun...

***

So help us, God. Alam kong pagsubok lang talaga ito... Pagsubok para malaman kung gaano nga ba katibay ang kalooban ko o namin.. Sigh.

***

Hindi ko alam kung papaano ko nga ba ito nagagawa, pero pag nasa skul na ako, hindi halata as in walang bakas sa mukha kong sa totoo lang eh may mabigat din akong pasanin sa mga oras na ito. Siguro nga natuto na lang akong wag nang masyadong magpapa-apekto sa mga nangayari sa paligid ko, lalu na sa bahay; na wag nang masyadong magpadala sa mga nararanasan ko.. Pero parang sumosobra naman yata kasi halos nakakalimutan ko naman ang mga pinoproblema ko. Sasagi din naman sa isip ko... Pero. Ambot. Tabalu.

***

Sana merong isang taong pwede kong pagsabihan nitong pinoproblema ko... Oo nga, marami akong pwedeng dulugan (sa friendster, toinks), pero ewan ewan ewan ewan ewan ambooooot tabalu, bakit ba hindi ko magawa....






















I'll get over this, soon... Hopefully. And by then hindi na pa-emotera ang post(s) ko. Baboooo, kung sinuman seniyo ang nagbabasa nito.